Je zoon of dochter loslaten

Je zoon of dochter loslaten

‘Leave no Trace’ heet de film. Hij gaat over een Amerikaanse Vietnam veteraan Will en zijn dochter Tom. Ze leven in het woud, een plek ver van de maatschappij. Een simpel afdakje, een houtvuurtje voor warmte en koken. Een minimoestuintje dat Tom verzorgt. Af en toe doen ze, van het geld dat hij krijgt voor de verkoop van zijn anti-depressiva, boodschappen in de stad. Hij zorgt goed voor haar, warmt haar ijskoude voeten onder zijn oksels. Een liefdevolle vader-dochter relatie. Ver van de maatschappij. Ze worden ontdekt als Tom haar hoofd net teveel boven de struiken uitsteekt op het moment dat er een jogger langs komt. De samenleving komt dichterbij. Een maatschappelijk werkster, zij heeft vanuit haar optiek het beste voor met vader en dochter, zorgt voor een woning op een kerstboomplantage. De herrie van de helikopter die bomen vervoert, stort Will in een oorlogsherinnering. Tom maakt kennis met een jongen met een konijn, gezellig, liefdevol. Hij wil weer weg daar en ze vluchten samen opnieuw het woud in en vinden na lange omzwervingen door een nat bos een verlaten houten chalet. Op een vlucht voor zijn gekte breekt Will zijn enkel in een beekje. Tom vindt hem. Op een modderig bospad naderen twee quads. De redding, mensen uit een zwerverskamp. Tenten, caravans, houten gebouwtjes. Gezelligheid, samen muziek maken. Een imker wijdt Tom in in het vak. Bijen lopen over haar handen. Mensen, en zorgen voor elkaar. Will strompelt langzaamaan minder en kan na een tijd weer min of meer gewoon lopen. Hij krijgt het weer op z’n heupen. Troont Tom mee. Zij blijft achter, loopt langzamer en langzamer. Het hoge woord komt er uit: “Dad, I’m not going with you.” Ze nemen afscheid, tranen vloeien uit Will’s ogen. En toch, zij gaat terug naar het kamp hij loopt alleen het woud in. Elk hun pad volgend. De band blijft. Zij hangt eens per week een zak met eten aan een boom. Voor haar vader of voor die andere veteraan die ook ergens in het woud woont.

Ook vaders moeten hun dochter loslaten. Net als moeder hun zonen.

En dan kwam er op de radio een boek langs deze week. Het Puberbrein binnenstebuiten. Een heel andere invalshoek en toch. Beiden voedend voor mannen en vrouwen die kinderen hebben of zich anderszins bezig houden met deze mooie jongeren. Zie: https://wij-leren.nl/puberbrein-binnenstebuiten.php

Huub Nelis en Yvonne van Sark geven in Puberbrein binnenstebuiten een kijkje in de belevingswereld van tieners. Vernieuwde editie. Vast de moeite waard om te lezen. En voer voor een volgende blog.

 

Hans Nusink

hansnusink@planet.nl

 

Reactiemogelijkheid is gesloten